Panie mk

Bardzo dziękuję za komentarz. Poruszył Pan niesamowicie ciekawy temat.

Z mojego punktu widzenia najważniejsze jest aby gra „skoro i tak będzie grał” coś sobą wnosiła. Podam tylko kilka przykładów gier które czegoś uczą, mimo że wyglądają z pozoru na bezmyślne:
– nauka i ćwiczenie języka angielskiego (np. FORTNITE),
– historii cywilizacji i jej liderów (np. Civilization),
– zarządzanie przedsiębiorstwem (np. gry typu tycoon),
– etyka (np. This war of mine)

Trochę kontrowersyjnie… rozmowę z wnuczkiem zacząłby od zagrania razem z nim w jego ulubioną grę 🙂 Niech opowie dziadkowi co tam ciekawego robi, czego fajnego nauczył, dlaczego daje mu tyle frajdy.
Chodzi o to żeby wykorzystując doświadczenia z gry „zmusić” wnuka do rozmowy, na poważne tematy.

Jeśli napisze mi Pan tytuł gry postaram się napisać coś więcej.

mk obiecuję dłuższy wpis na ten temat:)
Tymczasem serdecznie pozdrawiam!
Radek

P.S. Co do pianina to nic nie podpowiem 🙂 W relacji ze swoimi 2 córkami wychodzę z założenia że warto doświadczać i pozwalam im decydować co chcą robić. Dlatego byliśmy na karate, balecie, basenie, gokartach, jeździe konnej, śpiewie, lekcjach gry na fortepianie oraz kilku innych zajęciach dla dzieci ….. i wszystko im się podoba ale na nic nie chcą chodzić dłużej niż 2-3 lekcje 😀